Aflevering 8 - Roeien van New York naar Rotterdam (met Maarten Staarink, Jaap Koomen, interviewer Erik Peekel en podcastmaker Rik Bouman)

Speaker A: 00:00:00

In het hart van Rotterdam, op een van de mooiste plekken van Nederland, ligt de Sociëteit van de Koninklijke Roei en Zijlvereniging de Maas. Al 175 jaar een icoon dat de stad en het water met elkaar verbindt en waar boegbeelden en bliktrekkers samenkomen.

Komen en Maarten Staring. In: 2005

Jullie roeiden met z'n vieren, vier studievrienden, na zestig dagen, zestien uur en negentien minuten kwamen jullie aan in Rotterdam, hier in de Veerhaven. Neem ons mee naar dat moment. Hoe heb je dat beleefd?

Speaker B: 00:00:42

Jeetje, dat was een onvergetelijk moment. De Veerhaap benaderden we vanuit de Maas en het stond helemaal rammend vol. Het zag letterlijk zwart van de mensen.

Dus dat had een mooie mix van emoties. Eén, je bent thuis, je bent weer terug. En twee, je komt aan bij dat mooie gebouw van de Maas.

Daar staat een hele grote groep mensen, vrienden, familie, andere toeschouwers. Intussen vloog er een vliegtuigje overheen met een spandoek via trotse moeders. Dus dat was een zeer bijzonder moment.

Speaker A: 00:01:22

Na al die tijd zagen jullie daar dus op de Societeit van de Maas jullie vrienden, familie en ook de vriendinnetjes weer. Hoe heb je dat ervaren?

Speaker C: 00:01:32

Ja, jammer genoeg was in het project mijn relatie wel uitgegaan, Erik. Maar zeker voor de andere jongens was er inderdaad een heel warm welkom. Het was natuurlijk hartstikke mooi dat iedereen daar was.

Speaker A: 00:01:45

Jullie vierden een feest op de Societeit van de Maas en daarna sliepen jullie in Hotel New York in aparte kamers. En op de boot was het natuurlijk echt heel erg klein allemaal, daar gaan we het straks nog over hebben. Eindelijk lekker in die aparte kamers.

Was dat een lange nacht doorslapen en bijkomen van de hele tocht?

Speaker B: 00:02:04

Het eerste wat mij te binnen schiet is die arme jongen die de nightshift had in Hotel New York. Want wij zaten nog in het schema van twee uur op, twee uur af. En daarbij hadden we te weinig eten bij ons. Dus we hadden nogal honger.

Ik kan me herinneren dat iedereen op verschillende tijdstippen s'nachts wakker werd. En dan de hele menukaart van de room service bestelde. Dus die arme knakker die was de hele nacht aan het rondrennen met zijn hamburgers, pizza's.

Het was wel weer heerlijk om in een lekker bed te slapen.

Speaker A: 00:02:38

Want onderweg was het na iedere twee uur roeien moest je twee uur lang je rust pakken. En als je dan wakker werd eerst weer eten natuurlijk voordat je verder ging roeien. Daar gaan we het straks nog over hebben.

Maar laten we eerst nog even beginnen bij het begin. De start, het idee om met z'n vieren de oceaan over te gaan roeien. Hoe kwamen jullie daarop?

Speaker C: 00:02:58

Toen het idee ontstond studeerden we nog en ik woonde met Jaap in huis in Rotterdam, een studentenhuis. En ik was eigenlijk op zoek om iets avontuurlijks te doen. Iets wat je niet zo snel, zeg maar makkelijk zou ondernemen.

En toen kwam ik eigenlijk op een website waar ze zailraces organiseerden. De Beauty Global Challenge. En dat was een zailrace waar je je op in kon schrijven. En die organisatie die organiseerde ook roerraces.

En dat was een folder, die kreeg ik toen thuis gestuurd met van die stoere marineers en commando's, Engelse commando's, die in een klein tweepersoons bootje op gigantische golven afgebeeld stonden. En toen zei ik tegen Jaap, dat is iets voor ons, dat moeten wij gaan doen.

Nou zagen wij er toen niet uit als commandos, nu nog steeds niet, maar ik was daar wel heel erg door geïnspireerd. En Jaap, positief als hij is, die zei, goed plan, gaan we doen.

Zo is het idee eigenlijk ontstaan en toen zijn we eigenlijk, omdat wij dat alleen maar aan het vertellen waren aan iedereen, dat we dat gingen doen. We hadden verder nog niks geregeld natuurlijk, maar toen raakten Gijs en Robert eigenlijk ook geïnspireerd en die zeiden oké, dat gaan wij ook doen.

Met een aantal tussenstapjes uiteindelijk hebben we toen gezegd, dan kunnen we beter de krachten bundelen. De twee positivos samen met ook twee mensen die echt wat konden, zeg maar.

En toen kreeg het project echt vleugels en zijn we als viermansboot, wilden we toen meedoen aan een roerrace de andere kant op, van New York naar Plymouth.

Speaker A: 00:04:22

d van twee Noorse vissers uit: 1896

Speaker B: 00:04:36

Dat is wel een mooi verhaal, dat zijn Semmelsen en Harbo. Twee Noorse oestervissers die in New York oesters aan het vissen waren.

De New York Times had destijds, hadden zij in de krant gezet, degene die als eerste de oceaan overroeit krijgt 10.000 dollar. Dat leek hun zeer aantrekkelijk. Zij hadden een 5,5 meter overnaadse roeibootje. Zijn er in gestapt.

En hebben in 55 dagen zijn ze van Battery Park in New York naar de Cili's geroeid. Ongelooflijk verhaal.

Speaker A: 00:05:12

Jullie dachten dat is zo'n oud record en in dat oude vissersbootje met onze voorbereiding en een hele goede boot gaan we dat record laten sneuvelen. Nou straks gaan we horen of dat gelukt is, maar eerst over de voorbereiding. Maarten, hoe hebben jullie het plan omgezet in actie?

Wat moest er allemaal gebeuren?

Speaker C: 00:05:31

We hadden natuurlijk om te beginnen een ongelofelijk geloofwaardigheidsprobleem. Wij waren vier studenten die niet konden roeien. We hadden ook geen roeiervaring. We hadden alleen dit plan. En daar moesten we eerst wat aan schaven.

En toen zijn we gestart met het inrichten van een comité van aanbeveling. En daar werd in eerste instantie naar zorgvuldige selectie KL van der Dries voor gevraagd. De CEO van Vopak toen de tijd en Maaslid.

Met als gedachte als er nou een paar oude heren achter dit plan gaan staan, dan krijgt het vleugels. En Ivo Opstelten is benaderd als lid van het comité. Aad Schouwenaar van Endemol. Frans Roosendaal was een notaris bij de Brouw Blackstone.

En toen hadden we eigenlijk een heel goed clubje die ons plan steunde. En met name Karel van der Riest heeft het plan echt vleugels gegeven door te zeggen van ik wil ook als hoofdponser met Vopak gaan optreden.

Ja toen zijn we natuurlijk samen met Max Kloosterman onze trainer gaan roeien. Hebben we verder de hele sponsoring rond het project vormgegeven en zijn we uiteindelijk een eigen boot gaan ontwerpen en hebben we laten bouwen.

En toen na drie jaar van voorbereiding lagen we in New York aan de start. Dus dit is wel in een notendopje, maar daar zitten wel de belangrijke aspecten.

Speaker A: 00:06:50

Drie jaar van voorbereiding. Karel van der Dries heeft daar een belangrijke rol in gespeeld. Hij opende deuren.

Maar je begon net te vertellen dat jullie ook een achterstand hadden, omdat jullie nog niet echte roeiprestaties hadden laten zien. Hoe hebben jullie Karel kunnen overtuigen? Hoe ging dat?

Speaker B: 00:07:07

Karel had gezegd kom maar met het plan, schrijf maar wat op. Dus wij hadden het plan geschreven en opgestuurd.

Een mooie anekdote is dat dat plan werd uitgeprint door zijn secretaresse en werd in een stapel meegegeven op zijn businessvlucht naar Singapore. Dus hij was net opgestegen, pakt zijn stapel papieren en een van de eerste dingen die hij ziet is de Ocean Force, het plan van ons aan Karel.

En hij genoot zo van het plan, hij vond het een fantastisch idee. Maar toen hij terugkwam, toen hadden wij een afspraak met hem om het verder te bespreken.

En eigenlijk zijn eerste punt was, jongens, jullie kunnen niet roeien. Dus je geloofwaardigheid moet nog wel even wat aangeschaafd worden. Zoals Maarten net al zei. Dus hij stelde ons targets.

Hij zei, als een echte CEO, meteen de targets, KPI's erin. Dus hij zei, jullie gaan roeien, jullie gaan dat leren. En ik wil tijden zien. Dus ik wil regelmatig jullie progressie zien.

En uiteindelijk hebben wij de ringvaart in een bepaalde tijd moeten roeien. En we moesten andere twee kilometer tijden moesten we doorgeven. En dat heeft hem uiteindelijk genoeg geloof gegeven om door te gaan en te sponsoren.

Speaker A: 00:08:28

Jullie gingen keihard trainen bij de studentenroeivereniging in Rotterdam, SCADI. Wat betekende de vereniging De Maas op dat moment voor het project Los dan van Karel?

Speaker C: 00:08:40

Nou ja, het belangrijkste was dat Karel zei van als er geroeid wordt, dan wordt er geroeid onder Maasvlag. En heel mooi als jullie lid worden en het project ook vanuit de Maas verder vorm krijgt.

Ja, de vereniging an sich betekende op dat moment toen nog niet zoveel voor het project.

Behalve dan dat alles wat we gedaan hebben in het project, doop van de boot, Sponsorbijeenkomsten, het feest achteraf, presentatie van onze film, van ons boek, hebben we allemaal op de sociëteit gedaan.

En ik denk dat de bijdrage van de Maasmeer zit in het feit dat Karel als Maaslid, en zo kijk ik er in ieder geval achteraf echt op terug, degene is geweest die het mogelijk heeft gemaakt.

Ik bedoel, je kan een mooi plan hebben, En we hebben onlangs een hele mooie lezing gehad van Gerben Nap van de Oosterschelde, die eigenlijk precies hetzelfde verhaal vertelde. Dat als je een idee hebt wat geld kost, dan heb je mensen nodig die erachter gaan staan en die dat proberen te steunen.

En ja, dat lukt dus niet als studentje. Daar heb je wel mensen voor nodig die ook iets in de pappel brokkelen hebben. En dat had Karel natuurlijk zeker.

Zijn connecties, ook binnen de Maas, maar ook daarbuiten, binnen Rotterdam, die heeft hij gemobiliseerd. En dat is de reden waarom het project gelukt is.

Speaker A: 00:09:55

Jullie hebben de ringvaart twee keer geroeid, eigenlijk zelfs drie keer. De eerste keer één keer helemaal, dat is al honderd kilometer. De volgende keer twee keer achter elkaar bij één editie.

En jullie kwamen ook in contact met mijn roeicoach Max Kloosterman. En die is ook heel belangrijk geweest voor het project. Hoe heeft hij geholpen om deze droom, dit avontuur te realiseren?

Speaker B: 00:10:20

Ja, die is zeker instrumenteel geweest. Niet alleen dat hij een enorm goede trainer, coach is voor het roeien. Hij heeft veel meer betekend uiteindelijk voor ons.

We zijn uiteindelijk bij hem gekomen, ik denk via jou Erik. Ik denk dat jij hem tipte, van dit is de juiste persoon om jullie te leren roeien. Toch wel lekker als je die basis hebt.

En hij heeft ons tot na de overtocht, is hij cruciaal geweest voor ons.

Speaker A: 00:10:50

Wat zijn de momenten geweest van twijfel bij de voorbereiding?

Speaker C: 00:10:55

De belangrijkste was dat we in eerste instantie mee wilden doen aan een roei race. Eigenlijk door dezelfde organisatie georganiseerd als die die tweemans races deden. Maar die stelde de hele tijd uit.

En dan werd het nog een jaar later.

Speaker A: 00:11:06

Dat was met die mooie flyer met die commando's.

Speaker C: 00:11:10

Ja, die.

En op een gegeven moment waren we al twee jaar onderweg en dachten we van ja, we moeten nu wel ook een soort van einddatum van dit project hebben, omdat wij zaten aan het begin van onze carrières en Dat lag natuurlijk allemaal een beetje op een lager pitje. En toen hebben we gezegd van nou oké, dit werkt niet. We gaan zelf. Eigenlijk hebben we het project toen helemaal om moeten gooien.

Met name ook naar alle sponsoren en ook met name naar Vopac. Omdat de begeleiding van die race, die viel ook weg.

En een van de eisen van Vopak toen was van ja, we willen echt een heel gedegen safetyplan hebben over hoe jullie de risico's zien. Dat was wel een heel belangrijk moment waarop het ook mis had kunnen gaan.

Als we dat niet goed voor elkaar hadden gekregen, dan had het project na twee jaar toch gestrand.

En het resultaat was een heel dik safetyplan met echt werkelijk waar alles beschreven wat je kan bedenken tot aan de persberichten van overlijden van een van de bemanningsleden. We hebben dat toen volop trots aan onze ouders ook gepresenteerd. Totdat ze op die pagina kwamen en zagen...

...It is with the deepest sadness we have to confirm the death of... ...Puntje, puntje, crewmember. Nou, wij waren er heel blij mee dat het zo grondig was.

Maar onze ouders waren er toch wel van onder de indruk, weet ik nog.

Speaker A: 00:12:26

Bij Vopak geldt natuurlijk op alle sides, safety first, het is een heel erg belangrijk thema. Jullie roeiden in een boot die hun naam ook droeg, de Vopak Victory.

Maar jullie waren ook studenten in die fase dat je toewerkt naar de realisatie van dit plan. Hoe verklaar jij dat jullie drie jaar lang met z'n vieren bij elkaar zijn gebleven, zijn blijven trainen en dat het uiteindelijk ook gelukt is?

Speaker B: 00:12:52

Ja, dat is een hele goede en ik denk echt de basis van elk avontuurproject.

Wat je doet is dat je elkaar kent en dat je elkaar goed leert kennen, zodat alles uitgesproken kan worden en dat je niet alleen maar de mooie en de goede dingen van elkaar kent, maar ook de, zeg maar, de valkuilen en de donkere kantjes. Want je weet in zo'n project dat je dat een paar keer tegen gaat komen. En we zijn ook begeleid door een psycholoog.

Die heeft ons een paar hele goede tips gegeven. Naast dat hij een aantal gesprekken deed om dit bij elkaar te krijgen. Om de dialoog te voeren.

Maar ook om ons te adviseren dat je tijdens de tocht je eigen dagboek opschrijft. Waar je alle shit in mag zetten die je dan voelt en denkt. Ook over de ander.

Dan hadden we ook nog tijdens de tocht, maar ook daarvoor, altijd na trainingen, hadden we een momentje dat we naar elkaar uitspraken wat de irritaties waren. We waren af en toe ook heel geestig. Dat zijn wel de dingen, hè.

Als je ze niet uitspreekt, en dat is in elke relatie, in elke werksituatie, moet je dat kunnen doen.

Speaker A: 00:14:07

Doe je dat nu thuis ook nog?

Speaker B: 00:14:09

Nog steeds, elke dag.

Speaker A: 00:14:11

Dus dat is iets wat je mee hebt genomen, wat je geleerd hebt in dit avontuur. Dat is wel mooi. We gaan het hebben over de tocht zelf.

Dus ruim zestig dagen leefden jullie in een heel strak regime, waarin je elkaar afwisselde in tweetallen. Steeds twee uur roeien en dan twee uur rust, dag en nacht, steeds maar door. Wat doet dat met je lijf en hoe houd je dat vol?

Speaker C: 00:14:32

Ja, dat doet niet heel onverwachts heel veel met je lijf en ik denk dat het met name mentaal heel veel met je doet.

De reden dat je het volhoudens deed is ook omdat je gewoon voor een deel uitschakelt en dat je gewoon op een veel lager denkniveau eigenlijk zit te functioneren. Je merkt ook wel, zeker in video's die we terugkijken, dat iedereen langzamer praat, langzamer reageert.

Ja, dus dat is alleen al op mentale en fysiek gezien, kregen we natuurlijk ook allerlei klachten. Klachten aan je handen, van je gefrichten die stijf werden en dik werden.

Pijn aan je rug en met name van het zitten ook kreeg je hele lekkere ontstekinkjes aan je billen natuurlijk die verzorgd moesten worden. Maar die ook slecht overgingen omdat je natuurlijk de hele tijd gewoon aan het roeien was in het zout.

Speaker A: 00:15:22

Tussendoor konden jullie wel kort slapen. Kun jij schetsen hoe dat werkte met de slaapruimte aan boord?

Speaker B: 00:15:29

Je had twee hoofdslaapplekken zogezegd. Die zaten onder deks. Een soort kist eigenlijk waar je je in wurmde tot schouderhoogte. Daar lag je ook lekker stevig in.

Dus altijd in het warme slaapzakje van de ander. En daar lag je vast in. Dus daar sliep je op zich wel goed in.

Bij uitzonderingen, wanneer een storm eigenlijk uit het noordoosten kwam, of uit het oosten, en we konden niet vooruitkomen, dan moesten we een parachutenanker uitleggen, zodat we nog enigszins op onze plek bleven. En dan konden we even met z'n vieren rusten. Dat is zeer uitzonderlijk geweest.

En dan had je naast die twee hoofdplekken, had je nog in het midden een plekje en ik was de kleinste. En ik lag dan voorin in een heel klein kajuitje waar de wc was, of de wc, de emmer moet ik zeggen. Maar ik had wel pruimtie.

Speaker A: 00:16:35

Hoe gingen jullie eigenlijk naar de wc?

Speaker C: 00:16:37

Het is grappig dat je het vraagt Erik, want het is een veelgestelde vraag. Eigenlijk de eerste vraag die iedereen altijd stelt. Hoe gingen jullie naar de wc? Zoals Jaap zei, er was een emmer in de voorcarrière.

Dat was wel nog een advies van mijn vader. En die zei, dan moeten we iets moois ontwerpen. Een gat in een stuk muld op die plek, waar die emmer in kon. En dan kon je daarop zitten.

En dan gooi je het erna overboord. Dat was natuurlijk een gemarkeerd emmertje. Dat begrijp je wel, want er waren niet andere dingen mee gedaan.

Speaker B: 00:17:05

Dan wil ik wel even aanvullen dat het leeg van de emmer, dus je zit daar in het midden, de luiken zijn open, dus je kijkt tegen de ruggen van de roeiers aan.

Dus als je daar je behoefte in had gedaan en je gooide dat overboord, werd dat altijd met luid gejuich werd dat ontvangen, omdat je weer een kilo lichter was.

Speaker A: 00:17:24

Hoeveel eten hadden jullie meegenomen voor onderweg?

Speaker B: 00:17:27

Dan spreek ik even in aantal dagen. Maar het aantal dagen was 56 dagen. Dus we hadden geschat 53, 52, 53. Maar we moesten natuurlijk wat extra meenemen. Je weet maar nooit in zo'n tocht.

Dus voor 56 dagen hadden we eten bij ons.

Speaker A: 00:17:46

We komen er straks op terug of dat dan genoeg is geweest. Hoe kwamen jullie aan drinkwater onderweg?

Speaker C: 00:17:52

We hadden een watermaker aan boord die water maakte wat naar een dagtankje ging in de achterkant. Dat konden we aanzetten en dat werd dan gevuld. We hadden nog noodwater bij ons in jerrycans waar we niet aan kwamen.

Die lagen in het midden van de boot opgeslagen. Hoe we onze watervoorziening hadden geregeld.

En die watermaker die gaat natuurlijk op stroom en die werd weer gevoed door accu's die door zonnepanelen werden opgeladen. Dat waren nog wel wat andere zonnepanelen dan dat we nu zijn natuurlijk, dat is alweer even geleden. En een generator hadden we aan boord.

Een mooi detail is dat we precies met ongeveer 0% batterijstatus en geen diesel meer aankwamen. Waarop ik zei dat hebben we toch slecht ingeschat. Waarop Jaap zei dat is precies goed geweest. Dus zo zie je de verschillen.

Speaker A: 00:18:47

Geen kilo brandstof te veel meegenomen. Jullie hadden geen volgboot. We hadden het net over hoe belangrijk de veiligheid is. Niet alleen voor de sponsor, maar zeker ook voor jezelf.

Gelukkig ben jij Maarten arts. Je was ook de arts aan boord. Maar wat was nou jullie plan? Los van al dat papierwerk, die papieren tijger.

Als er iets mis zou gaan en je zou gewoon hulp nodig hebben zonder dat er een volgboot in de buurt is.

Speaker B: 00:19:16

Je hebt aan boord voor de zeilers een niet onbekend apparaat, de E-Purp. Dat is een emergency beacon.

Dus als je die activeert, dan gaat er een satellietconnectie en die gaat naar Search Rescue Team ergens aan land en die zendt weer een signaal uit naar alle boten. En je bent verplicht om een boot die hulp nodig heeft om die te gaan helpen. Dus dat was uiteindelijk een belangrijke, maar ja op een roeiboot.

Je weet dat het gewoon een aantal dagen kan duren voordat je hulp hebt. Het moet maar ook toevallig zijn als een boot net in de beurt is.

Speaker A: 00:19:59

Jij was de arts aan boord Maarten. Wat had je in je dokterstas meegenomen?

Speaker C: 00:20:04

Best heel wat. We hadden eigenlijk een volledige kopie van de Volvo Ocean Race inventaris bij ons.

Met een dag, net zoals het op de Volvo Ocean geregeld is, een dag, een dayback.

En dan nog een grotere uitgebreide tas met infuuse en allerlei verschillende soorten antibiotica, zeeziekte, tabletten in verschillende stappen, pijnstillers, spalken. Dus ja, best heel uitgebreid. En we hadden via het ziekenhuis waar ik toen werkte een Een WAL-team, een chirurg, dokter Weidema.

En die was onze dokter aan WAL. En die hebben we ook één keer gebeld toen Robert ziek was.

En die hebben ze toen goed op afstand gezegd van nou het zou wel eens een zonnesteek kunnen zijn. Dat was het ook. Die had hoge koorts. Nou dat hebben we toen besproken en behandeld. Daar hoef je natuurlijk niet zoveel aan te doen behalve rust nemen.

Maar dat was wel iemand die in ieder geval ziek was aan boord.

Speaker A: 00:21:12

Heb je verder als arts onderweg nog in moeten grijpen?

Speaker C: 00:21:16

Nee, niet echt. Ik heb wel wat inspecties gedaan van wat billen.

Speaker B: 00:21:25

Precies, die anecdote wilde ik net vertellen. Dat beeld zal ik niet snel van mijn Netflix af krijgen. Waar ik aan het roeien ben en kijk waar geen score overgedrukt staat. Volledig maakt.

En Maarten de inspectie doet. En toen dacht ik al, want dit plaatje ga ik niet vaak meer in mijn leven zien.

Speaker A: 00:21:46

Wat waren de spannende momenten onderweg? Wat hebben jullie meegemaakt waarvoor je dacht, nou dat had ook anders kunnen aflopen?

Speaker B: 00:21:54

Je hebt een paar grote risico's op zo'n boot. Het grootste risico is natuurlijk dat je overboord valt. Maar dat hadden we gemitigeerd door dat je altijd vast zit. Dat was gewoon echt de regel.

Doodzonde als je dat niet deed. Sterker nog, nooit gebeurd. Je zat altijd vast met een lijn. Maar natuurlijk is er scheepvaart op de oceaan.

Ik denk dat dat wel een moment was wat ik spannend vond, wat we met z'n allen wel spannend vonden. Er komt een schip aan en we hadden een apparaat dat een alarm geeft als er ergens binnen 20 nautical miles een schip is.

En dan pakten wij de marifoon en zeiden we, we zijn een Vopak Victory, dit is onze positie, we zijn een roeiboot, dus we gaan niet heel snel. En dan soms kreeg je antwoord, maar soms ook niet, omdat ze op de brug niet echt actief wakker waren, zeg maar.

En ik kan me één keer herinneren dat zo'n boot s'nachts op ons af kwam varen. Ze antwoordden niet en dat duurt echt een tijdje. Dus je herhaalt het veel, je staat door die marifoon.

Op een gegeven moment, je stem wordt steeds luider. En toen stond volgens mij Maarten met twee flares op de boot buiten in het donker. Met twee van die rode Feyenoord flares.

En die boot kwam nog steeds op ons af. En die voerde langs ons. Je weet voor de zeilers die offshore gaan, je hebt geen referentiepunt.

Dus je ziet niet goed, zit je nou precies op de lijn of zit je nou net langs. Ik denk dat die boot, relatief, heel dicht bij ons langs is gegaan. En dan heb je natuurlijk de stormen.

Ja, ik denk één moment, dat beeld zal ik ook niet snel vergeten, waar Maart en ik buiten stonden en ons vasthielden en die boot door een golf zo onvergeduurd wordt dat je echt in het water zit. En dat is best spannend, vooral als het donker is.

Speaker A: 00:23:56

Hoe hielden jullie elkaar gemotiveerd onderweg?

Speaker C: 00:24:00

Ja, dat is een goede vraag. Nou, kijk, er was bij ons natuurlijk gewoon een hele grote intrinsieke motivatie om het te doen en om het te gaan halen. Dus er was niet een enorm...

We hebben geen motivatieproblemen gehad ofzo. Of mensen die zeiden van ik zie het niet meer zitten of ik wil van de boot af. Dat is bij ons niet gebeurd.

Ja, ik denk dat wij met name gewoon heel veel lol hebben gemaakt aan boord ook en heel veel hebben gepraat. Dat was tijdens die roei shifts. Ja, we hebben met iedereen alles besproken wat je ongeveer kan bespreken. Dus we weten echt alles van elkaar.

Ja, dat is ook wel grappig natuurlijk daarna, omdat mijn vrouw bijvoorbeeld zegt, ik kan precies zeggen met wie, als jij iemand van die roeiers aan de lijn hebt, omdat het dan toch anders klinkt. En ja, we hadden muziek tijdens het roeien en we hadden veel hoorkolleges, wat ook heel leuk was.

We hebben een hele leuke van Govert Schilling over het heelal. Iets van, weet ik, het 16-delige serie. En die was met name s'nachts, als je die op had, en je zag ook echt het helal met alle sterren en niks er...

En verder geen lichtjes aan. Ja, dat was gewoon magisch. Als je hem hoorde praten over dat er dan niet één helal is, maar nog veel ontelbaar veel meer helal dan dat je echt denkt.

Wat ben ik hier in godsnaam aan het doen op dit bootje? Maar dat was fantastisch en dat brak ook wel echt de sleur, zeg maar. Omdat je gewoon een afleiding had, doordat je iets aan het luisteren was.

En het eten was denk ik de belangrijkste motivator. Met name s'avonds om twaalf uur als dan de dagzak van de volgende dag open ging.

En je weer lekkere nieuwe pindas had en lekkere snoepjes voor de volgende dag. Dat was ook een enorme motivator.

Speaker A: 00:25:39

Het is een hele intense beleving, ook als je zo dat helal waarneemt en onderdeel daarvan je voelt in de nacht. Wat hebben jullie nog qua zeeleven gezien onderweg?

Speaker B: 00:25:51

Veel walvissen, die zijn wel nieuwsgierig, ook omdat je niet zo snel bent en je een ander geluid, een rustig geluid maakt. Die kwamen vaak, dan schrok je je af en toe dood van in de schemer en opeens Komt zo'n apparaat naar boven en spuit dat water eruit. Op z'n lucht.

En dan zie je z'n oog naar je kijken. A, is het heel magisch. Maar B, je schrikt je ook helemaal wezenloos. Heel weinig schildpadden uiteindelijk. Heel veel dolfijnen.

En ik denk een van de mooiste plaatjes, dat zal ik ook nooit vergeten, waar we aan het roeien ook in het donker en zo'n golf komt naar je toe. En dat was dat fluorescerende, weet je, dat plankton. En je ziet die dolfijnen, die lichten op als echt een meer cheesy Disneyfilm.

Komen die dolfijnen en die schieten dan onder je boot door. En dan had ik nog steeds stormpatrols. Dat zijn vogeltjes en die kom je dus ook de rest van de oceaan tegen. Die slapen namelijk terwijl ze vliegen.

Je ziet ze af en toe ook een beetje duiken en dan slapen ze. Korte slaapjes. En dat was ook wel ergens een motivator. Wij dachten, joh, wat zeuren we nou. Die arme vogels, die blijven maar doorvliegen.

Moeten die hele oceaan nog over.

Speaker A: 00:27:16

Jullie waren ook van de korte slaapjes. We hadden het net over die twee uur op, twee uur af. Maar die twee uur af, dan ben je ook nog aan het eten.

Dan hou je nog dat logboek een beetje bij voor jezelf, nog de dingen die je voor je af wil schrijven. Dus netto blijft het misschien anderhalf uur over per keer dat je tot rust komt. Dan kom je niet echt in je remslaap. Pak je wel een beetje rust dan?

Hoe gaat dat?

Speaker C: 00:27:37

Ja, nee, het is inderdaad effectief denk ik. Was het een uur en een kwartier wat je ongeveer kon slapen als je alles snel deed. Dus snel je kleren uit, snel eten maken, eten en dan even slapen.

En dan werd er een kwartier voor dat je naar buiten moest, werd er geroepen dat je weer wakker moest worden. Ja, dat is natuurlijk niet een ideale slaapritme en dat maakt ook natuurlijk dat je langzaam steeds wat inlevert.

En we sliepen dus ongeveer zes keer een uur per dag. Niet superveel.

Speaker A: 00:28:11

Maarten vertelde net over de goede sfeer aan boord, ook met de hoorcolleges en goede gesprekken. Maar hadden jullie ook wel eens stevige ruzie aan boord?

Speaker B: 00:28:21

Ja, er zijn wel wat spanningen geweest.

Speaker A: 00:28:24

Wat woorden.

Speaker B: 00:28:26

Wat ik al eerder in dit gesprek aangaf, dat we elke dag wel de vijf minuten hadden om te spreken, om te zeggen wat er irriteert. Maar intussen bouwen zich wel wat irritaties op. Een mooie, maar wel een beetje met een knippe oog.

Is er een grote irritatie geweest over die pinda's die Maarten net noemde, die in de dagzak zat. En die om twaalf uur s'nachts eruit kwamen. En ik zat dan met Gijs, pakten wij als eerste dan die zak en dan haalden we die pinda's eruit.

In dat zakje voor die 24 uur pakten wij dan de helft eruit. Dan dachten we altijd, dan laten we iets meer dan de helft. Omdat wij willen, die andere jongens moeten ook genoeg pindas krijgen.

Maar dat gaat dan week in week uit, gaat dat zo. En op een gegeven moment is dat best een grote ruzie geworden. Want Maarten en Robert, die hadden telkens het gevoel dat ze te weinig kregen.

Dat het minder dan de helft was. Ik zweer het je nog steeds, het was meer dan de helft. Ik kijk even hier naar Maarten. Maar het is nog niet helemaal uitgesproken.

Maar toen hebben we een hele effectieve manier gevonden om dit te beslechten. En dat is tellen. Dus je telt de pinda's. En toen dacht ik wel dat ik daar s'nachts om twaalf uur tien over twaalf mijn pinda's aan het tellen was.

Toen dacht ik wel, dat is best ver gekomen eigenlijk.

Speaker A: 00:29:56

U had een satelliettelefoon waarmee je kon communiceren. Dus jullie hebben die arts van jouw ziekenhuis daarmee gebeld. Op welke manier hebben jullie verder gebruik gemaakt van die telefoon aan boord?

Speaker C: 00:30:10

Nou, voor de routering maakten we gebruik van die satelliettelefoon via internet.

Dus we kregen via die satelliettelefoon updates van een weerrouteerder in Amerika die ons met name in de eerste helft van de tocht adviseerde over waar de warme golfstroom was en waar we dan heen moesten varen om daarin te blijven. En dat was zeker de eerste helft van de tocht heel belangrijk.

De tweede helft is dat wat minder van toepassing omdat hij dan zo meanderd dat hij eigenlijk niet meer zoveel voordeel geeft. En we kregen van hem ook weer updates door wat voor weer eraan zat te komen.

Het was natuurlijk altijd gewoon afwachten, we konden dat niet ontwijken ofzo. Dus we konden wel weten wanneer er een storm aankwam. Maar niet daar echt op reageren. En we belden dan af en toe met het thuisfront.

De vriendinnetjes die je al eerder genoemde. En ik dan mijn moeder natuurlijk.

Speaker A: 00:31:04

Jullie kwamen ook in stormen terecht. Hoe heb je dat beleefd?

Speaker B: 00:31:08

Het lag er een beetje aan welke richting de storm kwam. Als hij tegen ons was. Noordoosten, oosten, zuidoosten. Dan moest dat para-anchor uit. En ja, dan is het echt roll it out. Gewoon wachten.

Het kon best heftig zijn, want je gaat alle kanten worden opgeslingerd. Maar als die storm vanachter kwam, vanuit het westen, dan was het jippie-jajee. Meters maken, knallen.

Speaker A: 00:31:37

Gratis meters.

Speaker B: 00:31:38

Gratis meters, indeed. We hebben een keer een snelheid gehaald van 11,6 als ik me goed kan herinneren.

Maar dat is fantastisch, want je ziet die hele boot, die begint te trillen, spuiten uit die gaten en je maakt meters. Echter, er zit wel een heel groot risico aan, want die golven zijn natuurlijk immens.

Je moet eruit kijken dat je niet uit je roer loopt, want dan ga je dwars en dan begin je te rollen van zo'n golf af. Echt van grote zaak dat je die boot recht hield. En dat moet je continu geconcentreerd doen. Dat waren dus ook shifts.

Dat we gewoon een begeven moment eigenlijk nauwelijks meer aan het roeien waren. Maar gewoon wel die boot recht houden. En die concentratie die dat vergt, die vond ik best intens.

Speaker A: 00:32:19

Is dat altijd gelukt of hebben jullie wel eens ondersteboven gelegen?

Speaker B: 00:32:22

We hebben nooit helemaal ondersteboven gelegen. Maar de anekdote die ik eerder vertelde, dat we bijna omsloegen, dus dat we onder water kwamen, dat is wel een keer gebeurd.

Maar we zijn gelukkig niet helemaal 360.

Speaker A: 00:32:33

Het kan lelijk spooken op de oceaan. Zeeziekte, heeft dat jullie parten gespeeld?

Speaker C: 00:32:38

Dat hebben we een week lang volgehouden. De eerste week van het roeien hebben we dat volgehouden. En toen zijn we het langzaam daarna gaan veranderen.

Gaan afbouwen en En toen hebben wij er geen last van gehad.

Speaker B: 00:33:08

Toen hebben we een week lang volgehouden. De eerste van het roeien dat En toen zijn langzaam daarna gaan veranderen.

Speaker C: 00:33:08

En toen hebben we een week lang volgehouden. De eerste van het roeien dat zijn.

Speaker B: 00:33:08

Langzaam daarna gaan veranderen.

Speaker C: 00:33:09

Het grappige om te vertellen dat het niet zo heel lang geleden is, maar een Rotterdamse boot heeft dezelfde tocht geprobeerd te maken en die zijn gestopt na een week vanwege zeeziekte. Omdat er één jongen daar kennelijk niet goed overheen kwam en alleen maar aan het overgeven was.

Speaker A: 00:33:24

Wilden zij ook het record van die Noorse vissers verbreken?

Speaker C: 00:33:28

Ik denk het wel, maar...

Speaker B: 00:33:30

Daar impliceer je mee dat wij het record niet gebroken hebben?

Speaker A: 00:33:33

n die twee Noorse vissers uit: 1896

Speaker B: 00:33:45

Hoe kan dat? Ja, dat is een goede vraag. Die vraag stellen wij onszelf nog elke dag. Nee, dat heeft er zeker mee te maken dat het een lastige zomer was.

Wij hadden alles berekend op 150 jaar data. Golfhoogte, golfrichting, windkracht, windrichting, etcetera. Maar zoals Gottfried Beaumans een keer heeft geschreven...

Een statisticus waarde zichzelf door een meer van gemiddeld één meter diep... En hij verdronk. Dat gold voor ons ook. Niets was te vinden van de gemiddelde data. Dus normaal gesproken op de Azoren komt een hoogdrukgebied...

En die zorgt voor een clockwise windstroming. En die zorgt ervoor dat wij die westen-zuidwestenwind hier in Europa hebben. Maar dat hoge drukgebied, dat nestelde zichzelf maar niet op die azoren.

Dus het gevolg was dat het allemaal kleine losse lage drukgebiedjes waren. Die ons alle kanten op geduwd hebben. Dit is overigens geen excuus. Maar het was gewoon een lastige zomer.

En daarbij moet ik voor de klimaatmensen bijvermelden, en dat vind ik ook geen onbelangrijke, ook al was hij natuurlijk van minder invloed dan de wind, was dat de stroming van de Atlantische Oceaan, die is aan het afnemen en nu schrikbarend hard, maar toen was hij ook al afgenomen vergeleken met Semmelsen en Harbo.

Speaker A: 00:35:19

t record staat nog steeds uit: 1896

Speaker C: 00:35:25

Nee, wij niet hoor, denk ik.

Speaker A: 00:35:27

Vier studievrienden, die gingen samen op avontuur. Zijn jullie nog steeds vrienden?

Speaker C: 00:35:32

Ja, we zijn hele goede vrienden. Het zijn mijn beste vrienden. En dat is ook wel heel mooi, omdat dat ook een van de doelstellingen was.

Beter gezegd, het was de belangrijkste doelstelling van het project. Vrienden zijn aan de overkant. De tweede was veilig naar de overkant en de derde was het recordbreken.

We hebben in ieder geval die eerste twee glansrijk gehaald. En we hebben wel het, ja dat is heel flauw voor Simon Harbo, we hebben wel het Unsupported.

De snelste Unsupported crossing hebben wij achter onze naam staan. Dus ja, die twee tochten zijn niet met elkaar te vergelijken.

Wat zij gedaan hebben is veruit, veruit veel stoerder en mooier en cooler dan wat wij gedaan hebben. Maar we staan wel onder een andere noemer in het Guinness World Book of Records.

Speaker A: 00:36:15

Hebben jullie na de tocht nog geroeid?

Speaker B: 00:36:18

Ik heb nooit meer, behalve op een kleine dingy, een, wij noemen het paddelrond, maar ik weet dat het een riem is, in mijn handen gehad. Nu heb ik mezelf wel voorgenomen, nu ik in Rotterdam weer woon, sinds een paar jaar, dat ik komend voorjaar weer ga starten met het roeien.

Mijn vrouw is dit jaar begonnen en die is laaiend enthousiast. Dus ik denk bij mezelf, ja, ik moet er maar overheen. Ik moet waar we eerst beginnen.

Speaker A: 00:36:46

Mooi, dat hebben we meteen vastgelegd. De start van een nieuw avontuur. Als je terugblikt op jullie tocht, wat neem je daar dan uit mee?

Speaker C: 00:36:55

Het belangrijkste is voor mij dat als je iets wil en je denkt dat iets mogelijk is, dan als je er dan gewoon aan gaat beginnen en niet opgeeft, dan lukt het. Dat is in ieder geval de belangrijkste les die ik eraan over heb gehouden.

En ook dus ook dan iets waar je je hele leven lang op kan teren, want we zitten hier nu weer dit oude koeien uit de sloot te halen verhaal.

Speaker A: 00:37:16

Tien jaar later. Ja, heel mooi. Wat neem jij mee uit het avontuur?

Speaker B: 00:37:21

Ik sluit me wel volledig bij Maarten aan. Als je iets hebt, bloody do it. Gewoon vastpakken, vasthouden en dat brengt je ver in het leven. Maar voor mij is er ook iets wat ik daar geleerd heb.

Ik ben een onrustig type, maar ik ben een stukje rustiger geworden. En ik maak me wat minder druk om dingen dan dat ik daarvoor deed.

Speaker A: 00:37:44

Worden jullie nog weleens benaderd door avonturiers met plannen om de oceaan over te roeien?

Speaker C: 00:37:50

Nee, helaas niet Erik. Maar ja, dat vind ik wel belangrijk om toch nog even te zeggen. Kijk, jij hebt ook een kleine carrière gehad binnen dit project. Aan de start.

Als vierde man onze eerste ringvaartregatta.

Speaker A: 00:38:05

Een jaartje getraind. Jij zat in het buitenland toen volgens mij.

Speaker B: 00:38:08

Ik was er niet.

Speaker C: 00:38:09

Ja, dus ik zou eigenlijk willen zeggen, stel dat jij het een keer zou willen doen, dan zou je mij kunnen bellen om met je mee te doen.

Speaker A: 00:38:17

Dat weet ik jullie zeker te vinden. Een schaalmodel voor jullie Botevopak Victory heeft inmiddels een plek gekregen op de Maassociëteit. Wat betekent dat voor jullie?

Speaker B: 00:38:27

Vooraf toen, en hier gaan alle credits naar Maarten, die is daar uitermate goed in om dit soort dingen op te pakken en uit te voeren. En aan het begin, voor mezelf dacht ik, ja dat is leuk. En toen hebben we het een paar weken geleden aangeboden aan de Maas.

En toen dacht ik bij mezelf, wauw, daar hangt dan wel een artefact in de Maas van ons, van de Ocean Force. Het heeft natuurlijk al zo'n grote historie van roeien en zeilen en mooie avonturen.

Dus de mensen die later zullen komen en hopelijk ook mijn kinderen en mijn kleinkinderen, ik spreek hier ook echt de hoop uit dat die geïnspireerd worden door dat soort dingen.

Speaker A: 00:39:12

Zo hou je het verhaal ook levend en zeker mooi als iemand anders daardoor nog weer op een mooi idee komt natuurlijk. Wat is er met de echte boot gebeurd, de Vopak Victory?

Speaker C: 00:39:23

Die is verkocht na het project aan een Nederlander en het geld daarvan is gedoneerd aan het KWF, aan het kankerfonds. En hij wilde die boot ombouwen naar een fietsboot of iets dergelijks.

Maar ik moet heel eerlijk bekennen dat ik niet helemaal precies weet wat daarmee gebeurd is.

Speaker B: 00:39:43

Weet jij het? Ja, ik weet het. Want zij hebben het weten om te bouwen. Dus het is een fietsboot geworden. En zij wilden de Oceaan over fietsen als eerste.

Ik woonde toen in Nieuw-Zeeland en ik kan me nog heel goed herinneren dat ik gebeld werd door een van die jongens. Want er was namelijk een van de vier was afgevallen. Die deed niet meer mee. En toen vroegen ze, wil jij mee fietsen?

En dit was een maand voor hun start. Ik woonde in Nieuw-Zeeland, ik werkte daar. Ik zei, jongens, we hebben drie jaar voorbereiding gehad. En met name is het hoe je met een team werkt.

Dus hier pas ik voor.

Speaker A: 00:40:19

En is uw project daar gestrand? Weten we dat?

Speaker B: 00:40:21

Nee, het is niet helemaal gestrand. Ze zijn niet de oceaan over gefietst uiteindelijk. Maar ze zijn van Griekenland naar Amsterdam gefietst. Via de rivieren binnendoor.

Ja, lijkt me ook een heerlijke tocht. Ga ik binnenkort ook een keertje met mijn kinderen doen.

Speaker A: 00:40:35

Ja, lekker.

Speaker B: 00:40:35

Fietselletje, kroegje, lekker restaurantje. Lekker Europa zien.

Speaker A: 00:40:38

Overal aanleggen onderweg. Dat is toch wel heel leuk. Dat maakt het toch een heel ander soort avontuur. Echt een reisje eigenlijk. Wat betekent de Maas voor jou persoonlijk?

Speaker B: 00:40:49

Ja, door dit project is De Maas natuurlijk wel een herinnering. Het is een puzzelstuk van dit verhaal.

Nu ik in Rotterdam woon is De Maas voor mij ook wel een mooi baken van gezelligheid, maar met een extra laag van avonturen, van verhalen en leuke mensen bij elkaar. We zitten in de Heren 70. Maarten en ik zitten bij de Duizend Mel Club als enige groeiers.

En nu sinds kort ben ik én de zeiler én de roeier van meerdere duizend men. Dat betekent zoveel meer eigenlijk dan toen wij begonnen met het roeiproject.

Speaker A: 00:41:27

Wat betekent de Maas voor jou?

Speaker C: 00:41:29

Nou ja, naast het sociale wat Jaap net al schetst, heb ik na het roeiproject heel veel gezeld via de Maas in de Maxfun. Met Olivier Dirkswagen en Harm Tiddens en Jan-Maarten Smit onder andere.

En dat clubje, dat waren toen drie verschillende boten, die zijn toen later op de eerste Van Uden. De voorlopen van de Rost hebben we met z'n allen gezeld.

En daar heb ik ook echt via de Maas zo'n ongelooflijk mazzel gehad om in dat project mee te mogen draaien. Dat was toen ook al gesponsord door Van Uden. En toen werkte ik net en toen gingen wij via dat project overal naartoe met die boot.

En dat was allemaal de Fastened Race gevaren, Cows Week, Swan Cup. Dus ik heb daar echt al heel erg veel lol van gehad van de kansen die je via de Maas krijgt.

Speaker A: 00:42:25

Ontzettend mooi om te horen over jullie inspirerende avontuur.

Speaker C: 00:42:29

Heel veel dank voor dit gesprek. Dankjewel Erik. Bedankt voor de uitnodiging.